donderdag 21 augustus 2014

Sommige dagen...

Juist, sommige dagen gaat alles helemaal goed. En sommige dagen zijn wat meer een uitdaging. Vandaag was zo'n dag dat het allemaal net niet helemaal liep en dat vond ik helemaal niet erg. Het gaf namelijk niet.

Ik werd wakker en ik had geen zin om actief te worden. Toen ben ik te lang achter bij pc blijven hangen waardoor ik te laat met het ov ging reizen. Ik had me helemaal voorgenomen om een agent aan te spreken op een station, maar ik kwam er geen tegen. Tijdens het reizen had de trein wat motorproblemen, dus we gingen niet zo hard. Toen dat opgelost was, waren er seinproblemen, dus we gingen niet zo hard. Toen dat opgelost was, hadden ze bovenleiding-problemen, dus we gingen weer niet zo hard. Uiteindelijk ruim een kwartier later aangekomen (op 42 minuten), bleek dat ik de verbouwing op het metrospoor vergeten was en moest ik daar een alternatieve route nemen.

Maar, dat gaf allemaal niet. In de trein heb ik een leuke foto kunnen maken van een stukje waar normaal legerauto's staan maar deze ronde witte vrachtwagens zonder container. Ik heb een politieauto op de foto kunnen zetten, nog aan mijn cultuurfilosofie kunnen werken en doordat ik een andere route met de metro moest nemen, weet ik nu ook hoe ze het op beurs geregeld hebben en hoe lang de c-lijn duurt vanaf beurs. Geen agent betekende ook geen grote hoeveelheden moed, wat ik nog bij elkaar aan het rapen ben, en in de trein zat ik lekker droog en comfortabel, dus sowieso geen stress.



Eenmaal thuis eerst even geïnventariseerd en daarna met het paard gaan rijden. Die stond al een paar dagen stil omdat ik er niet was, maar hij deed het keurig. Eerst bij de man met de golden retrievers die heel lief zijn maar wel met zijn tweeën bij de achterbenen van Victor gingen snuffelen. Gelukkig is Victor heel lief, maar ik heb de man wel gewaarschuwd dat het gevaarlijk was "daar leren ze van" was zijn antwoord. Ik heb hem toch uitgelegd dat hij er meer van leert, want het kan zomaar zijn dat de hond het niet kan navertellen.

Daarna door, langs het groepje jongeren die hem stiekem wel heel eng vonden. Een stuk verder, vlak voor de grote brug die we altijd moeten nemen, bleek opeens een groot geel mobiel led-tekstbord te staan. En daar moesten wij langs. Victor kan gelukkig nog altijd keurig zijgangen maken. Daarna bij de Shell (een stukje verderop) lagen er opeens stapels grote stoepranden met plastic buizen eruit? die waren ook eng, weer zijwaarts er langs. En toen de dijk op. Bleken ze onderaan de dijk (meter of 3, steil naar beneden) bezig te zijn met een grote oranje graafmachine. Jeeh!

Ik was zo trots op hem. Hij ging er met wat aanmoediging gewoon min of meer recht langs. Daarna nog even door de sluiproute naar beneden en terug naar huis. Helemaal goed gegaan.

Toen mijn moeder eens gebeld wat de gedachte was met eten. Die kon even niet, dus die zou me terugbellen. Ondertussen had ik een piepend hondje, die bleek nog altijd niet uit te zijn geweest dus die even kort uitgelaten. Broertje kwam langs toen ik terug was, die op zijn kop gegeven want die had de hond moeten uitlaten, en nu moest hij even wachten totdat mam terugbelde.

Uiteindelijk haar nog een keer gebeld, een half uur later, iedereen mocht eten wat hij of zij zelf wilde, mijn vader zou met het eten thuis zijn. Toppie! Die kwam ook net aan toen ik ophing. Dus mijn broertje is pizza gaan halen samen met de hond (2x1km, hij vond het veel te ver om met de hond te lopen). Mijn vader heeft de macaroni uit de koelkast van eerder opgegeten en ik heb salade gegeten (sla, tomaat, komkommer, lente-ui en een eitje) samen met een kopje soep uit de koelkast van eerder. Alle restjes op en iedereen blij.

's avonds de achterwand van de shettenstal verhuist naar de juiste plek vanaf de hal. Dus daar wordt de komende tijd heel hard aan gebouwd, dan kunnen ze zo snel mogelijk over en kan Victor ook op het shettenstuk en visa versa, dan hebben ze allemaal dubbel zoveel ruimte. Daarna gevoerd en gemest en toen was het al weer klaar.

Was het een dag waarop alles liep zoals ik wilde? Nee. Maar het was wel een dag waar uiteindelijk alles op zijn pootjes terecht gekomen is, zelfs als dat niet op de gebruikelijke wijze is gegaan.

Groetjes, Domor.

In 6 woorden: rommelig, rijden, reizen, alles goed gekomen.

Geen opmerkingen: