zondag 5 oktober 2014

Een oppashond voor 2.5 uur

Ik schijn de neiging te hebben dieren direct naar mijn hand te zetten als ik ze onder mijn hoede krijg. Bij een paard betekent dat (o.a.) beleefd gedrag, bij een hond betekent dat (o.a.) commando's opvolgen. Nu heb ik al eens eerder geschreven over Kenji, de hond van een zeer goede vriendin van me (Sanne). En vanavond had ik hem weer eens op bezoek.

Ik heb toestemming om hem dingen te leren, laat ik daar duidelijk in zijn. Het is dus niet tegen de wil van Sanne, ze vindt het zelfs eigenlijk wel makkelijk en leuk dat ik hem dit soort dingen leer.

Vanavond wilde ik een begin maken met Lig. Het is een commando dat ik graag gebruik en dit hondje gaat heel vaak al direct zitten, waardoor Zit niet zo'n makkelijk commando is om aan te leren. Door hem in een andere positie te brengen (namelijk de Lig) kan je hem ook makkelijker leren zitten op commando.

Sessie één vond hij behoorlijk lastig. Hij weigerde te gaan liggen door het snoepje te volgen, door wat druk op het halsbandje te leggen en ook door wat druk op de overgang tussen nek en schouder te leggen. Hij begon met piepen en alles, maar uiteindelijk is het gelukt door één voorpootje omhoog te houden, te lokken met het snoepje en wat druk op het halsbandje te geven en soms ook wat druk op de schouder (maar 2 handen hebben is echt onpraktisch, want dan moet je nog clicken). Na 2x ging het al beter, na 4x was lokken en de riem wat verplaatsen en het pootje aanraken al voldoende. Het lokken deed ik met links. De riem stuurde ik met mijn pink, het pootje met mijn middelvinger en de clicker hield ik in de palm van mijn hand en bediende ik met mijn duim, alles met rechts. Sessie 1 was na nog een paar keer wel klaar. Gecombineerd met een Kom en Zit, die hij allebei half kent. Kom was het commando waar ik de clicker de eerste keer mee "aangeleerd" heb en Sanne gebruikt dat ook wel. Zit heeft Sanne ook een fiks begin mee gemaakt.

Sessie 2 was een uurtje later. Toen zijn we gegaan naar lokken en de riem wat verplaatsen. Dus geen pootje manipuleren meer en hij begon het al duidelijk veel beter te snappen en leuk te vinden (wat ook heel belangrijk is). De eerste keer wist hij niet zo goed wat hij er nou van moest vinden. Maar ik weet dat je soms wat door moet zetten.

Sessie 3 was een korte sessie, nog een uurtje later, omdat ik het wilde filmen. Ik verwachtte namelijk niet dat hij het zou laten zien als Sanne aanwezig was, hij is namelijk zo dol op haar. Dat is dus wat ik kan tonen. Een hondje dat voor de derde oefenronde bezig is met Lig. Het filmpje is een krappe minuut. Ik heb nog een filmpje van een minuut en daarvoor nog een vergelijkbare tijd geoefend. Dus deze sessie was zo'n 3 minuten.


Sessie 4 kwam toen Sanne er was. Ik had het niet verwacht maar op het moment dat ik de clicker pakte, was de aandacht bij mij. Wauw! Blijkbaar vindt hij het echt heel leuk. Eerst gevraagd te komen, toen te zitten en toen te liggen. Hij deed het gewoon zonder lijnsturing! Ik hoefde niet meer aan de lijn te zitten. Nog 3x Zit en daarna Lig en toen was het mooi geweest. Wat ben ik ontzettend trots op deze kleine (maar uitgegroeide) man.

Voor nieuwe volgers: Kenji is een herplaatser die zijn eigen naam niet eens kende en niet verder kwam dan de achtertuin. Hij is nu zo'n 5 weken in bezit van Sanne en is 2.5 jaar. Ondertussen loopt hij 4km in één wandeling en is hij ontzettend opgeknapt, mentaal maar ook lichamelijk. Door positieve stimulans, voldoende beweging en goed voer (hij stond op budgetvoer, nu eet hij Dog Lovers Gold Ocean Fish and Sweet Potato).

De andere sessies waren denk ik zo'n 10 minuten. Bij elkaar heeft hij dus nog geen half uur training nodig gehad om zowel het clicken beter te begrijpen als het commando Lig te leren en de commando's Zit en Kom te verbeteren.

Goed, genoeg over Kenji. Want ik heb nog wat tofs te vertellen. Gisteren ben ik eerst wezen rijden  met Victor. Het was behoorlijk intensief voor hem want er kwam geen einde aan de vele spannende en vaak gecombineerde dingen. Hoewel het begon met 15 minuten politiepaard spelen. Dat betekent: je heel netjes gedragen, stilstaan en werkelijk geen voet verzetten terwijl kleine kinderen besluiten om je voorbenen te knuffelen terwijl ze ook regelmatig gillen en rennen. Ik heb er wel wat aan gestuurd, maar de ouders die er later bij kwamen stuurden er helemaal niets aan. Wel was een mevrouw eigenlijk bang voor paarden maar als ze zich zo braaf gedragen dan vond ze ze wel lief, dus kwam ze hem ook aaien. Hij deed het zo goed! Ik was echt heel trots op hem. Nog 2 loslopende hondjes achter hem langs tegelijkertijd (toen had ik alle kinderen + ouders wel even naar de rechterkant gebonjourd, mocht hij reageren, hoefde ik hen niet ook nog te ontwijken) en toen ook nog een fietser. Maar nog steeds, helemaal stil staan. Terwijl dat nog aan het afspelen was kwam er een boot voorbij in het kanaal waar ik vrijwel langs stond en gingen de kinderen daar gillend naar rennen. Hij stond gewoon nog steeds stil. Toen ze terugkwamen mochten ze nog een laatste aai geven en daarna ging ik toch echt op pad.

Toen ging het van fietsers + vissers naar vissers + scootmobiel naar scootmobiel + fietsers + wandelaars etc. etc. etc. Hij is nog één keer echt geschrokken, toen bleek dat iemand schuivend een ladder verplaatste. Dus toen draaide hij zich op de plaats om en stond hij even echt op scherp. Maar dat was het dan ook. Hij ging geen pas echt verkeerd. Aan het eind van het kanaal werd het gelukkig wat rustiger dus toen kon hij even bijkomen voordat we langs het winkelcentrum moesten, waar we fietsers + wandelaars + scooters + horecabediening + scootmobiel + hond (aan de lijn) moesten passeren. Allemaal op ongeveer hetzelfde tijd. Ik heb maar gewoon gewacht totdat iedereen gepasseerd was, maar dat was wel op de brug. En weer bleef hij netjes staan wachten. Bizar hoe hij gegroeid was, een jaar terug had ik daar gewoon niet kunnen staan, niet eens aan de hand verwacht ik.

Toen een stukje route die vrij rustig was. Het laatste stukje tot de rotonde even gedraafd en aangezien de rotonde ook weer druk was, die uiteindelijk ook maar gedraafd (hij bleef netjes doorlopen, hij wil wel eens in de ankers gaan vanwege wisselingen van ondergrond). Nog een leeg winkelwagentjes op de straatstenen en daarna eentje die gevuld was met bierkratjes met lege flesjes, maar toen hadden we alle spannende dingen wel min of meer gehad. Terug thuis aangekomen glom ik van oor tot oor, wat had hij het ontzettend goed gedaan.

Aan het eind van de middag kwam de bijrijdster. Die heeft in het verleden op serieus niveau gereden (M2, Z1 startgerechtigd) maar na een ernstige val waarbij ze in de beugels bleef hangen, heeft ze niet meer gereden. Vandaag was de 6e keer dat ze op Victor reed. De eerste keer was 's avonds na een biertje, het was een spontane actie nadat ze bij het konijntjes voeren keek bij een feestje van mijn broertje. We zijn letterlijk even een blokje om gegaan. Zij erop en Victor in mijn hand. De tweede keer was de dag erop. Eerst gelongeerd en daarna erop. De keer daarop was mijn moeder er ook bij, aan de longe wat oefeningen gedaan, en ze werd goedgekeurd door mijn moeder. 4e keer ging hij wat uitproberen, dus maar aan de longe geklikt. Keer 5 was een echte uitdaging. Victor had er geen zin in. Eerst los, maar dat was geen succes, maar zelfs aan de longe gaf hij duidelijk aan geen zin te hebben. En dat doet hij dan omhoog te komen terwijl hij zijn achterhand onderbrengt. Zelfs al komt hij niet hoog (45° max), het is best spannend, zeker als hij dan ook nog eens omdraait. Dus die sessie is niet te lang geweest.

En toen gisteren. Het leek me vanwege alle spannende dingen 's middags handig om hem eerst te longeren. Ze zou het overnemen zodra hij rustig was, maar dat is er niet van gekomen. Hij was namelijk nogal heftig. Hij moest alles kwijt. Ik heb de strepen in mijn vingers staan van een keer vertrekken die iets heftiger was dan verwacht, daarom hoor je dus handschoenen te dragen tijdens het longeren (het is niet de eerste keer. Als mijn vingers opwarmen na kou heb ik een streepjespatroon staan). Maar nadat hij op beide handen uitgeraasd was, stond hij te hijgen als een oud schillenpaard (lang leve de cornage) en was hij drijfnat van het zweet. Ik heb de bijrijdster er maar gewoon op gezet, die ging geen pas verkeerd meer doen. En dat was ook zo. Ze kon nu heel goed oefenen met hoe ze de hulpen voor hem correct geeft. Victor vindt een correctie namelijk niet erg, mits hij hem maar terecht vindt. Anders kan hij heel vervelend worden. En hij heeft kleine dingetjes, die typisch op maneges verkeerd aangeleerd worden. Want daar leer je: drijven is een schopje geven, geen reactie is harder schoppen. Victor is heel goed in zijn buikspieren aanspannen als ze hem willen schoppen. Dan voelt hij het niet en reageert nauwelijks tot niet. De truc is dan niet harder te schoppen, maar juist bewust je been aan te leggen, kuitspier aan te spannen en dan druk te geven. Opeens liep hij min of meer voorwaarts. Hij reageert dus beter op een zachtere hulp dan een harde hulp. Wat stuuroefeningen gedaan en houding goed op gelet en er waren zo 30 minuten voorbij. Hij mocht nog even rollen en gras eten en daarna gingen we weer terug naar huis. Alledrie tevreden en voldaan.

Vandaag mocht hij een beginnersles lopen. Mijn moeder ging er namelijk op. Die zal nu zo'n 20x een half uur gereden hebben, gok ik, en ze wil het echt correct leren. Dus ze heeft wel een paar keer gedraafd, maar de laatste keer was al minimaal 6 lessen terug, als het niet langer is, want ze wilde eerst beter leren zitten, sturen en remmen. Prima in mijn ogen, dat is immers de basis. En dus hebben we ontzettend veel geoefend in stap op deze dingen. Ze heeft haar eerste buitenrit gemaakt de vorige keer (wel had ik Victor toen aan de hand) en vandaag gingen we weer op de cirkel werken. Die dag hadden we een praatje gehad over gangen en ik stelde dus voor om weer eens een drafje te proberen. Nou, goed dan maar. En dus in draf. Victor had wat aansporing nodig en hij ging ook niet zo hard, maar hij draafde en zij zat als een HUIS. Echt ongelofelijk.

Doordat Victor steeds van bouw verandert is er geen zadel passend op hem te houden en voor boomloos is zijn bouw ook niet echt geschikt dus hij wordt gereden met barebackpad (bbp) met daaronder een grandeurpad met Heavy Duty inlages + moosegummy inlages. Dat betekent, geen beugels, geen wrongen en geen diepe zit. Het enige wat je hebt is een kuipje gevormd door een voor en achterkant van een ruime cm hoger dan het midden en een suede zitting waardoor je niet zo snel glijdt (paardenharen zijn glad). En een lus op de voorkant.



Dus als je scheef gaat zitten, dan ga je er scheef af. Zeker in draf. Valsspelen is er gewoon niet bij en toch doet ze het (dat draven). Ik was echt onder de indruk. Zelf was ze er nog niet zo zeker van dat ze netjes zat, dus ik heb de laatste rondjes gefilmd. Toen ze dat naderhand zag was ze er zelf eigenlijk ook van onder de indruk. Het was echt behoorlijk goed. En ze voelde zich direct een stuk minder schuldig naar Victor zijn rug, want dat bonken lijkt haar zo naar voor hem, maar ze komt dus eigenlijk maar een enkele keer los van de pad (en dus van zijn rug), de rest van de bewegingen vangt ze zelf op. Natuurlijk is er nog zat te oefenen, de volgende keer pak ik ook even de longeerzweep mee zodat hij iets meer doorloopt en ze moet nog oefenen met eerst meer alleen de lus vasthouden i.p.v. de bbp zodat ze beter rechtop kan zitten, en daarna helemaal los. Maar er is een fantastisch begin. Dit is iets waar op maneges vaak veel te weinig tijd aan wordt besteed. Het gaat misschien niet zo snel als dat ze zou willen (ze had verwacht dat ze met een keer of 10 wel alleen een buitenrit kon maken, toen ze ging beginnen met paardrijden) maar ze zit nu al beter dan menig ruiter en daar heeft ze geen dwingend dressuurzadel voor nodig.

Nu reed ze trouwens met bit, maar ook voor bitloos draait ze haar hand niet om. Ik ben gewoon trots op zowel haar als Victor. Wat deden ze het geweldig goed samen. Volgende week weer. Aan het eind van de winter wil ze wel degelijk die buitenrit kunnen rijden namelijk. Ze gaat toch nog een paar lessen op een manege rijden, want Victor is niet geschikt om op te leren galopperen (hij wil vaak met aanspringen eerst flink bokken en daarna overkruist, op het moment galoppeer zelfs ik niet op hem om die reden). Maar daarna leer ik haar de eventuele fouten wel weer af. Zodat ze samen met Victor echt een team kan vormen. En daar is ze heel hard naar op weg (ook aan de hand, nu ze dagelijks met hem gaat wandelen).

Ik ben daarna naar Wageningen gereden met de auto (al weer bijna 2000km gereden sinds ik mijn rijbewijs heb gehaald) en toen dus op Kenji gepast. En nu bijna anderhalf uur bezig geweest aan een blog schrijven. Tijd om te gaan douchen, mijn bed op te maken en er daarna ook gebruik van te maken. Weltrusten en tot morgen.

Groetjes, Domor Verbeuk.

Geen opmerkingen: