vrijdag 24 oktober 2014

Geduld

Vandaag mogelijk iets, maar tot nu toe niets. Tot 13 uur kan het gebeuren, daarna moet ik echt naar Hellevoetsluis. En dus zit ik, mezelf dwingend om niet constant klaar te zitten, te wachten. Dus heb ik mezelf maar even streng toegesproken en ben ik op zoek gegaan naar waarom mijn geluid het nou niet meer deed na de laatste update. De computer was ondertussen al 2x uit geweest, en weer aan, maar het werkte nog steeds niet. Staat er bij de update: wacht op opnieuw opstarten.

Uhm, was dat niet al 2x geweest? Maar goed, voor de zekerheid dan toch maar braaf echt het knopje "opnieuw opstarten" gebruikt en verrek, hij ging de updates afmaken! En toen had ik weer geluid. Daar was ik erg blij om, want ik wilde een specifiek nummer luisteren. Maar terwijl de computer bezig was met opnieuw opstarten, had ik opeens een schets in mijn hoofd die ik gewoon op papier moest zetten. Geen voorbeeldplaatje en er schort ook wel wat aan, maar over het geheel gezien ben ik erg tevreden.


Dit mis ik wel, als ik in Wageningen ben. Geen paard, niet eens een hond. De cavia's vervangen dit toch echt niet. Even contact hebben met je beestje, het vertrouwen voelen dat tussen ons twee zit. En nee, Victor en ik staan zelden zo. Ik geef hem daar een aai en dan houdt hij zijn kop scheef en een beetje lager omdat ik hem moet kriebelen achter zijn oor aan zijn oorbasis. Maf paard. Maar ondanks dat ons werkelijke plaatje er niet zo uit ziet, voelt het wel zo. En dat mis ik, zelfs al weet ik dat het echt niet mogelijk is om hem hier te houden. Het lukt me gewoon niet naast school. Toch blijf ik dat lastig vinden. En er is geen vervanging voor. Cavia's zijn anders. Die kan ik wel oppakken en knuffelen (en een heel enkele keer doe ik dat ook), maar daar is absoluut geen gevoel van wederzijds vertrouwen. Zij denken alleen maar, eet me niet op! Ik maak ze er gewoon niet blij mee.

En dus knuffel ik wat extra in het weekend. En wandel ik. Drink ik mijn smoothie op het muurtje en zeggen de man met de honden en ik elkaar gedag als hij zijn honden 's ochtends uitlaat. Kijk ik naar de verschillende auto's die langskomen, en fietsers, en voetgangers, en vraag ik me af hoe hun dag gaat, en hoe hun leven eruit ziet. Vanaf maandag heb ik weer college, ik kijk er naar uit.

Goed, het liedje dat ik wilde luisteren, hoort bij een film die voor mij een wereld heeft geopend, 12 jaar terug. Augustus 2012. Gezien tijdens de jeugdwielertour Brielle 2002. Het was de druppel die mijn leven veranderde. (ok, ik zal ophouden met cliché zijn).


Al enig idee wat die voor wereld opende? Ik zal een hint geven, de januari daarna ben ik begonnen met paardrijden. Volgens mijn moeder was ik altijd al fan van paarden, maar meer zoals ik fan ben van dieren in zijn algemeenheid. Maar sinds die film wilde ik paardrijden, en een kiger mustang hebben. Het is een kwpn'er en 2 shetten geworden, maar ik ben nog niet dood, dus ik heb nog wat mogelijkheden. Ik wil ze in ieder geval een keer in het echt zien, dat sowieso.

Deze film heeft mijn hele jeugd ontzettend veel betekend. Ik heb hem op video en dvd, kan de tekst grotendeels meepraten en het Nederlands en Engels en heeft mij in moeilijke momenten een licht gegeven.

If you lose yourself, your courage soon will follow
So be strong tonight, remember who you are.

"Ik red me wel" was de zin die mij op de been hield tijdens 10 jaar van mijn jeugd, en ik wist dat ik daarvoor mijzelf moest blijven. En dus ben ik nu hier, eigenlijk best heel tevreden met mijzelf. Ik ben verre van perfect, maar ik ben in ieder mijzelf en dat is iemand om trots is te zijn, tevreden mee te zijn. En het geeft me ontzettend veel nieuwsgierigheid waar ik over 10 jaar ben. Hoe ik dan verder gegroeid ben. De wereld biedt zoveel mogelijkheden. Ik wil ze pakken, gebruik van maken, en wat toevoegen voor anderen. Er zijn mensen die ontzettend veel voor mij betekend hebben, en tegelijkertijd mij nooit gekend hebben en waarschijnlijk nooit überhaupt van mijn bestaan af zullen weten. Als ik zoiets voor ook maar één persoon kan betekenen, anoniem of niet, dan heb ik het goed gedaan. Vreugde en hoop moeten gedeeld worden. Want de wereld is zo mooi.

Mijn zus heeft ooit aan mij gevraagd of ik een liedje op haar mp3-speler wilde zetten, in die 10 jaar, dat liedje heb ik zelf ook altijd op mijn pc gehouden.



Waarom ik dit erop zet? Omdat zwijgen niet de oplossing is. En er zullen altijd mensen zijn die wel een zetje gebruiken. Die wat hoop nodig hebben of een steuntje. De situatie is ondertussen opgelost. Het heeft 10 jaar gekost maar het is goed zoals nu is. Het heeft me nog een paar jaar extra gekost, maar vorig jaar heb ik er zelf ook vrede mee gekregen. Het verleden is het verleden.

#9, op het juiste gewicht terugkomen, is daar ook een teken van. Sinds vorig jaar deze tijd ben ik al 20kg afgevallen. Nu de rest nog, maar ik ben er van overtuigd dat dat ook gaat lukken.

Nou goed, het is nogal een post geworden. Maar ik ben wel tevreden.

Groetjes, Domor.

Geen opmerkingen: