zaterdag 8 november 2014

De pietenboot

Gisteravond ben ik veilig aangekomen na een rondje rijden (ondanks dat ik al bekaf was). Nog even de paarden verzorgt, even bijgepraat zodat ik van de belangrijkste dingen weer op de hoogte was en daarna douchen en naar bed.

Vanmorgen ben ik begonnen met uitslapen. Mijn broertje is met Scouting weg en dus mocht de hond gezellig bij mij op de kamer liggen. 's nachts wil ik hem niet in bed. Ik slaap onrustig en ik verkramp dan helemaal. Hij vindt het ook niks want ondanks dat ik mijn best doe, schoffel ik toch tig keer tegen hem aan. Dus hij slaapt in de mand naast me. Maar 's ochtends, als we allebei al even gerekt hebben, komt hij wel eens lief naast mijn bed staan, zodat ik hem een aai kan geven. En dan kijkt hij omhoog, naar mijn bed, of hij erbij mag komen liggen. Dus dan draai ik op mijn zij en geef ik een klopje op mijn bed, waarna hij helemaal gelukkig tegen mijn benen aan gaat liggen en zijn kop op een onderbeen legt. Contactliggen, noemen ze dat zo mooi in de hondenwereld. En we genieten er samen van. Het stille liefhebben dat dan door ons heen gaat.

En na 20 minuten zo gelegen hebben zijn we het dan allebei zat en is het tijd om eruit te komen. Hij gaat bij mijn kamerdeur staan, want dan wil hij in de zon gaan liggen en moet ik dus mijn kamerdeur en de woonkamerdeur voor hem open doen. Ik ben dan wel klaar met het in bed liggen en ga dan actief worden of computeren. Vandaag was het computeren tot het ontbijt.

Na het ontbijt ben ik eerst de paarden gaan voeren. Victor moest even extra oefenen met geduldig zijn want een hooinet van de shetten zit vandaag voor het eerst ook aan het hek (waar zo lang het droog is ook het net van Victor hangt tegenwoordig) en dat moet aan het net van Victor gehaakt worden met de karabijnhaak die we gebruiken om hem aan het hek te klikken. En zolang ik aan het hooinet bezig ben, heeft Victor eraf te blijven. Na 2 keer proberen gaf hij het op. Hij blijft op 30cm van het net mij indringend aankijken, maar houdt zich keurig rustig. Eenmaal klaar sta ik op en hij kijkt mij verwachtingsvol aan. Ik stap opzij, hij wacht, en ik zeg "ga maar." hij gaat, met één vloeiende beweging trekt hij een plukje hooi waar hij al enige tijd op zat te azen uit het fijnmazige net. Hij had goed gekozen, de pluk liet zich zonder strijd uit het net vissen. De rest van de plukken gaan minder makkelijk, maar de eerste pluk had hij in ieder geval binnen.

De shetten staan nog steeds de restjes van hun "kracht"voer van de straat te halen. Door ze hun voer op de straat te geven zijn ze veel langer bezig dan als ze het uit een bakje krijgen. Ook zijn ze veel vreedzamer, er is geen voernijd en rustig staan ze naast elkaar, soms enkel elkaar's hoofd weg te duwen omdat ze verwachten dat daar toch nog iets heel lekkers ligt aan flinters voer. Maar dat is het dan. Zij maken het hooinet plaatsen uiterst makkelijk. Nog even de waterbak van Victor vullen en dan is het tijd voor koffie.

Na de koffie even overleggen met mijn moeder en tot het besluit komen dat het handig is als ik Victor eerst ga longeren en pas na de lunch ga rijden. Dus ik met het paard naar de longeercirkel en lekker met hem aan de slag gegaan. Echt zin had hij niet, volgens mij vindt hij het huidige luie leventje eigenlijk wel prima zo, nu hij er aan gewend is (hij is van 5-6x in de week rijden naar 2x per week rijden en 2x per week stappen aan de hand gegaan. Naast 24/7 in de paddock). Maar goed, netjes een tijdje gedraafd en beide kanten een galopje op. Nog even uitgestapt en toen de lijn naar zijn halster, hoofdstel af en lekker laten rollen. Na het rollen laat ik hem normaal altijd grazen, maar omdat ik hem te kijkerig vond, liep ik eerst nog een rondje met hem.

En toen kwam de pietenboot en hij had geen hoofdstel aan. Dat dus eerst geregeld, wat nog best een truc was, want hij wilde echt niet meer zijn hoofd laten zakken. Die pietenboot was eng! Uiteindelijk toch gelukt en toen ben ik met hem richting de pietenboot gelopen. Naar de t-splitsing waar ik (en hij) alle ruimte hebben en ik goed overzicht heb over alles. Hij liet zien wat ik hem geleerd had, maar ik me eigenlijk nog niet bewust van was dat ik het hem geleerd had. Als je iets eng vindt, dan ga je er aan snuffelen. Als je iets heel eng vindt, dan ga je er met je kont naartoe staan. En dat heeft hij dus ook veel gedaan, terwijl hij over zijn schouder keek om die boot toch in de gaten te kunnen houden. Hij was niet te overtuigen om met zijn hoofd richting de boot te gaan staan.

Uiteindelijk was de boot gepasseerd, wij zijn weer richting huis gegaan, terwijl de boot verder richting het winkelcentrum ging. Exact de route die ik zou hebben genomen als ik direct zou zijn gaan rijden, in plaats van pas na de lunch. Ik stel het rijden nog een beetje uit. Ik ga wel tegen of na sluitingstijd rijden. Dan is het winkelcentrum wat rustiger. De sfeer is met de pietenintocht vaak "bijzonder" te noemen. En dat is wel erg veel van het goede. Ik moet langs het winkelcentrum voor de lange buitenrit, of ik moet de dijk doen, maar die vindt hij ook nog erg eng, dus die pak ik liever op de terugweg nog een paar keer mee. Op de terugweg doet hij dat soort dingen makkelijker.

En nu is het ondertussen 15.07 en ga ik zo met mijn moeder boodschappen doen. Volgens haar was het bij de AH oorlog vandaag, hopelijk is het bij de plus beter.

Nog even een filmpje, die ik eigenlijk bij gisteren wilde zetten. Want hij is nou eenmaal leuk en het ontwikkelen van vaardigheden ben ik hard aan bezig deze dagen. Ook past de positieve instelling bij me.


Groetjes, Domor.

Geen opmerkingen: