maandag 3 november 2014

Durf te vragen en de wereld ligt voor je open

#17: Doe iets dat je normaal nooit zo doen of durven

Het is gelukt! Eindelijk, eindelijk, eindelijk. Het juiste moment werd me voorgeschoteld en ondanks dat ik eigenlijk niet durfde, sprak ik mijzelf toe en heb ik het gevraagd. Iets  dat blijkbaar voornamelijk in dronken buien gebeurd, maar dan vertoon ik me niet buiten (ik word nooit dronken, maar na één alcoholische consumptie ga ik eigenlijk al niet meer over straat), deed ik nu gewoon. Omdat ik het zo ontzettend graag wil, en ik al 6 jaar lang het probeerde. En het is gelukt!

Ondertussen vraag je je misschien ondertussen wel af wat the heck ik het nou over kan hebben. Maar eerst ga ik nog heel even terug in de tijd. Want 7 jaar (sept. 2007) geleden was ik in Rome, en in Rome reden er uiteraard van alles rond qua wagens. Gezien de strepen op de weg als wegversiering bekeken werden soms, hadden de meeste auto's een deukje, of 10. Ik was voornamelijk geïnteresseerd in de Alfa Romeo's, opgegroeid met Alfa Romeo liefhebbende ouders zat dat eigenlijk in mijn bloed. Dat ik dus met een Alto beland ben is dus ook enigszins typisch te noemen, maar dat is voor een andere keer. Maar er reden inderdaad Alfa Romeo's rond in Rome. De 166 werd door politici gebruikt, de politie in 156's en in Fiats. Aangezien politici niet zo aanspreekbaar waren en ook zeker minder cool, had ik bedacht dat ik wel een agent zou aanspreken bij een Alfa Romeo politie-auto en zo met auto en agent (want die zijn nou eenmaal cool) op de foto zou komen.

Vanaf het moment dat ik die gedachte gehad had, kwam ik ze niet anders meer tegen dan langsvliegend met of zonder sirenes. Ik liet het gaan. Een jaar later (juli 2008), Griekenland. De eis van de Alfa Romeo had ik laten varen, maar eigenlijk leek het me wel heel tof om überhaupt een keer met een agent op de foto te gaan, op het moment dat er een mogelijkheid voor was... Durfde ik niet meer. Niet gevraagd, dus niet gelukt. Helaas. En sindsdien probeer ik al met een politieagent op de foto te komen. Frankrijk? Niet gelukt. België? Niet gelukt, Engeland, Amsterdam, Utrecht, Hellevoetsluis, Apeldoorn, Maastricht, Gilze-Rijen en een enkele keer Wageningen, het lukte gewoon niet. Iedere keer als ik de moed bij elkaar gesprokkeld had, dan ging het niet meer. Ik kwam ze dan niet meer tegen, ze hadden opeens echt werk te doen of ze kwamen langs rijden op auto/fiets/motor. Allemaal geen optie. Maar vandaag, in de winkelstraat van Wageningen, is het me dan eindelijk gegund. Ik kwam aanlopen, even broeken kopen, dat moet nou eenmaal af en toe, en daar zie ik een agent staan met daarnaast een stagaire.

Even aarzel ik, zou ik het durven? Ik druk de gedachte eigenlijk weg, het is midden in een winkelstraat. Hartstikke veel mensen die kunnen kijken en ik ben verre van fit. Dan besef ik me, als ik niet de kans grijp als deze me aangeboden wordt, dan zal het nooit lukken. Dan kijken er mensen, so what? Ik wil mijn leven niet meer laten leiden om de  angst dat andere mensen er iets van vinden. Ik weiger mijn leven te laten bepalen, door wat anderen als normaal zien. Ik ga er niet voor om zo afwijkend mogelijk te zijn, echt niet. Maar, wat anderen als normaal zien, is voor mij niet leidend meer. IK ben wie IK ben. En dat is voor mij belangrijk.

En dus raap ik mijn moed bij elkaar, werp een vluchtige blik over mijn schouder dat ik tijdens het oversteken niet per ongeluk direct tegen iemand aanloop en dan vraag ik of iets mag vragen. De agent was heel aardig, en het mocht, en ik kreeg niet eens een wenkbrauw op het moment dat ik zei dat het misschien wat raar was, maar of ik met hem op de foto mocht. En het mocht! Hij was echt kei-aardig, en de stagaire heeft de foto's gemaakt. Hij heeft wel het verzoek gegeven hem niet op social media te plaatsen. Daar geef ik uiteraard gehoor aan. Ik heb toestemming gevraagd of ik hem wel op mijn blog mocht gebruiken en dat vond hij goed. Hierbij dus het vriendelijke doch dringende verzoek de foto niet te kopiëren, delen of anderzijds het internet op te sturen. Ik heb hem bewust op mijn eigen domein geupload, en ik wil hem nergens anders tegen komen. Hij gaf me het vertrouwen van de foto, ik wil dat niet verloren laten gaan en anderen, die stiekem misschien ook wel op de foto met een agent willen, daardoor de kans misgunnen. Omdat de slechte ervaring zorgt dat hij het niet meer  wil. Alvast bedankt.

En nu de foto:

Dit ben ik (needless to say, rechts op de foto dus). Hebben jullie direct ook een plaatje van hoe ik eruit zie. Mocht de foto het niet meer doen, dan zal het vast al enige tijd geleden zijn dat ik deze post geschreven heb. Het kan zijn dat ik hem over enige tijd verwijder, ik probeer de hoeveelheid foto's van mij online ook beperkt te houden.

Groetjes, een ontzettend blije Domor Verbeuk.

(Ps. de broeken zijn uiteindelijk nog wel gelukt, al heb ik wel een vreugdedansje in het kleedhokje gemaakt)

Geen opmerkingen: