vrijdag 7 november 2014

Het had wat voeten in de aarde...

Maar het is gelukt, uiteindelijk. Een tijdje terug had ik het over Barneveld, wat toen zo'n uitdaging was en uiteindelijk niet meer gelukt was. Dit is deel 2. Alleen dit keer was het niet Barneveld, maar de BP langs de A30 vanaf Wageningen (daar moest ik nog even achteraan gisteren, want afspreken langs de snelweg is leuk, maar als je mag zwaaien naar de ander met daar een x aantal rijstroken tussen waar 120 gereden (mag) worden).

En deze keer was het een bonus, want waar ik het voor was begonnen, was het eigenlijk niet meer voor nodig en ik had dat dan ook direct naar haar gemaild (toen dat gebeurd was), maar in plaats van dat ze me enkel bedankte voor het doorgeven, was ik gewoon nog steeds welkom om ook met haar en een collega van haar op de foto te gaan vrijdag, dat het haar leuk leek. Dus dat kon ik absoluut niet afslaan. Gewoon 2x in 1 week met de politie op de foto! En dan ook nog eens met in totaal 3 personen. En uiteindelijk zelfs met auto (maar dat wist ik toen nog niet zeker - voor wie het eigenlijk te lang geworden verhaal niet wil lezen, de foto staat onderaan).

Dus begon het regelen. Heen en weer gemail, waar af te spreken, hoe laat, hoe gaan we het regelen. Uiteindelijk werd het de BP dus, langs de snelweg, om 7.30. En ik zou iemand meenemen die foto's kon maken. Sanne vroeg me vriendelijk of ik iemand anders kon regelen, ze had namelijk het die twee dagen heel druk en tot laat. Ze is al geen ochtendmens en dit zou haar enige uitslaapochtend worden, en dan ook nog eens relatief. Maar als ik niemand anders zou kunnen vinden, dan wilde ze wel mee.

Dus toen kwam het verhaal van gisteren, met alle contacten. De 2e persoon doet dus een opleiding tot fotografie. En die is over het algemeen ook wel in voor dit soort dingen (maar die kon dus niet). En uiteindelijk uitgekomen bij een Bokker.

Goed. Vanmorgen ben ik opgestaan om 6 uur 's ochtends. Het zou niet nodig hoeven te zijn, maar ik sta berucht om mijn te-laat-kom-acties dus ik ben toch maar zo vroeg opgestaan. Dat het gisteravond per ongeluk na 10'en was geworden nam ik maar voor lief. En dat ik van de zin erin de slaap maar matig kon vatten ook. Maar om 6 uur ging de wekker en kwam ik eruit. Een beetje brak, maar ook vol enthousiasme, ik zou vandaag eindelijk gaan afspreken. Om 6.47 bericht ik naar mijn partner: "ik ga nu naar beneden toe, ik ben er zo." terwijl ik naar mijn auto loop krijg ik echter bericht dat ze een melding hebben gehad. Of ik ook later kan. Ik denk aan een andere goede vriendin van me, weet dat ze pissig gaat zijn, en besluit dat te negeren. Deze kans ga ik niet laten schieten, ik ga er wel zijn bij het practicum en waarschijnlijk lukt het wel om er het tweede uur van het college te zijn.

Misgedacht. Om half 8 ging ik weer naar de auto, als alles volgens planning zou lopen, kon ik dan zelfs nog net het college halen om 8.30. Ik stap mijn auto in, controleer of ik netjes mijn licht uit heb staan en start de auto. Niets. Verward draai ik nogmaals de sleutel om. En nogmaals. Dit kan niet. Checkt nogmaals mijn licht, hij is echt uit. Lampje bovenin is uit. Maar hij doet niets, geen enkel lampje in mijn dashboard gaat branden. Geen beetje geluid komt uit mijn motor. Wat is dat nou?

Na nog 5 keer de sleutel omdraaien bel ik mijn partner, of zij toevallig een auto tot haar beschikking heeft. Het antwoord is helaas negatief. Ik besluit de auto aan te duwen, best een heel aardig stukje, maar ook als ik de koppeling met een klap op laat komen terwijl ik hem start, heeft het geen effect. 2 mannen helpen me de auto weer terug naar zijn parkeerplaats te duwen, ik sta nu namelijk midden op de weg en ze kunnen er niet langs. Helaas hebben zij geen startkabels in de auto liggen.

Ik bel Sanne, het is 7.45 en dus al iets minder extreem vroeg, en ik vraag haar of ik haar auto mag lenen. Zij komt naar mij toe en ondertussen stuur ik een berichtje naar de agenten dat het iets langer duurt vanwege autopech. Ik kan rustig aan doen, ze hebben weer een melding gekregen dus het gaat op dat moment sowieso niet lukken. Enige tijd later arriveert Sanne, met startkabels! En dus gaan we aan de slag. Zij start, ik start EN niets. Helemaal niets. Dat ziet er niet goed uit. Nogmaals gestart maar echt niets. Ze belt een goede vriend van haar op (Ruben), en die komt direct (dat is zo fijn, vrienden die gewoon altijd voor je klaar staan, zelfs als de vriendschap indirect is). Ruben weet veel van auto's. Ook hij hangt de startkabels eraan. Nu pakt mijn auto ze wel, grapjas. Nog even overlegd en Ruben zegt dat ik eerst een rondje rijden en daarna mijn accu laten doormeten. Uiteindelijk raadde hij de Brezan aan. Die hadden alles waarschijnlijk wel op voorraad. Hij rijdt weg, door mijn actie te laat voor school, en ook Sanne vertrekt terwijl ik mijn partner en de politie op de hoogte stel dat ik weer vervoer heb. Dat ik, zolang ik de motor niet uit zet per direct weer kan, maar zolang ik geen seintje krijg ik een rondje ga rijden en daarna door naar de Brezan ga ivm de accu. Mijn partner laat weten dat ze het wel hoort. Vanaf de zijde van de politie blijft het stil. Ik had niet anders verwacht, de melding kan rustig zeer lang duren, dat wist ik.

En dus ging ik een rondje rijden. Of tenminste, dat was de gedachte. Ik ben ondertussen diepvries, en ik laat de koppeling iets te hard op komen. Hij slaat direct af en komt niet meer op gang. Haalt diep adem *lelijk woord* (denk ik de context van flut, kut, uiterst naar. Ok, je mag er ook 3 letters invullen, maar daar houdt het dan wel helemaal mee op. Schijnbaar kan ik dus echt niet schelden of vloeken), "Sanne, beloof je niet te hard te lachen (of te huilen). Hij is afgeslagen toen ik de koppeling liet opkomen." appte ik. Ze kwam er nogmaals aan en deze keer kregen ook wij hem aan de praat met de startkabels (Sanne helpt nogal eens andere mensen op weg als hun andere accu leeg was, daarom was het ook extra raar dat het deze keer niet lukte en daarna Ruben wel). Ik reed weg terwijl ze me na keek, want vanaf dan moet het lukken.

En het lukte ook. Maar ik weet wel dat een rondje rijden op zich een prima optie is, maar besluiten dat te doen door Achterberg echt een ontzettend dom besluit was. Achterberg uit, terug richting Wageningen moet je namelijk een ontzettend lastige invoegmanoeuvre uithalen. Het lastige zit hem in dat je de mensen die van rechts komen slecht te zien zijn, de weg relatief druk is en je een flink heuveltje op moet, vanuit stilstand want het is er altijd druk, en je moet het dus ook nog hard optrekken (niet bepaald de sterkste kant van een Alto) en ik mocht mijn auto echt niet af laten slaan. Gelukkig is het uiteindelijk gelukt zonder af te slaan en ben ik daarna doorgereden naar de Brezan, waar inderdaad bleek dat mijn accu vervangen moest worden en dat hebben ze direct voor me gedaan. En toen ben ik doorgereden naar Sanne, die ondertussen aan het wachten was of haar werk haar nodig had of niet. Want het was wat na 9 uur en dat is de tijd dat ze gebeld wordt.

Ik ben nog niet zo handig met alle knoppen van mijn auto en zeker de verwarming blijf ik zo veel mogelijk af. Het resultaat was, dat ik diepvries was. Ik ging lekker bij haar opwarmen en koffie drinken. Ik ben nog anderhalf uur aan het klappertanden geweest en college en practicum zaten er niet meer in. Aan Sanne werd uiteindelijk om 9.30 doorgegeven dat ze niet hoefde te werken en dus hadden we opeens een ouderwetse meidenochtend. Dat was echt kei gezellig. Bijkletsen, we spreken elkaar de laatste tijd te weinig, en nog een beetje sims en muziek luisteren. Ondertussen ging de tijd verder, en om 11.30 had ik niet veel hoop meer voor de ontmoeting. Het zat erin, dat wist ik wel, maar het blijft toch jammer. Om één uur stuurde ik toch nog een berichtje of ze wisten of het vandaag nog ging lukken. Een half uur later kreeg ik antwoord: ze konden nu. Jeeh!

Mijn partner kon maar tot 12 uur, dus ik had haar om half 12 al bericht dat het waarschijnlijk niet meer ging lukken en haar bedankt voor de moeite. Als het plotseling zou veranderen kon ik altijd nog Sanne vragen immers. Haar dag was opeens vrijgekomen. En nu dan opeens om 13.30 toch nog, dus Sanne nog snel even de spullen voor de hond gepakt terwijl ik de auto alvast voor reed. Zij is samen met Kenji ingestapt en de tomtom heeft ons de weg gewezen.

Eenmaal daar waren ze er al. Dus ik heb mijn auto 2 parkeervakken verderop geparkeerd en toen hebben we kennis gemaakt. En dan komt het moment: de foto!


Ik ben er helemaal gelukkig mee (uiteraard heb ik toestemming gevraagd voor het posten op de blog). Ik had een aardigheidje ingepakt, om een blijk van waardering te geven dat ze dit wel met me wilden regelen en na het geven daarvan zijn we weer ieder onze eigen kant op gegaan.

Ik heb minimaal 10x tegen Sanne gezegd: "oh, ik ben zo blij." terwijl we terug aan het rijden waren.

En nu moet ik mijn blog afkappen. Ik moet over 2 minuten in de auto zitten (met goede accu!) om mijn broertje op Amersfoort op te halen en daarna ga ik naar huis om voor de paarden te zorgen. Het was een topdag! Zelfs al was het er eentje waar enig volhouden voor vereist was.

(en na de paarden ga ik naar bed, ik rol nu al zowat om).

Groetjes, Domor.

Geen opmerkingen: