donderdag 1 januari 2015

Gelukkig nieuwjaar!

Iedereen de beste wensen toegewenst!

Zoals altijd als ik bij mijn ouders ben, is mijn programma flink vol en komt het weer eens niet van om te bloggen. Maar nu dan toch weer even. Het paard is verhuisd, die staat vanwege oud en nieuw even bij Annemarie van der Toorn. De reis erheen was best een truc, omdat de vrachtwagen nog niet Victor-proef is. Het eerste stuk ben ik gaan rijden (stiekem best spannend, er weer op na meer dan een maand niet gereden te hebben), in de stad ging het na heel even staken goed. Maar dat was verwacht en had ik een veilig stuk voor uitgekozen. Hij gaat er ook niet vandoor, maar op de plaats met 4 benen de lucht en omdraaien. Maar na dit begin liep hij heerlijk. Netjes tussen het verkeer door, even parkeren bij de vele wegversmallingen, etc. Het enige wat hij spannend vond was een politieauto, daar ging hij even wat schuiner lopen (dus zijwaarts erlangs, de politie kwam van een zijstraat en moest wachten voor haaientanden). Maar hij liet zich er zo langs verplaatsen.

En toen kwam de polder. En daar heb ik nog niet met hem geoefend. Het begon goed, een aarzeling maar er goed voorbij te krijgen. Toen kwam een pensionstalling, dat was al lastiger. En toen kwam het stuk berm afgezet met rood-wit lint. 4 benen de lucht in, bokken, steigeren, omdraaien, opzijspringen, alles tegelijkertijd en opnieuw. Dat kan 1x, 2x, 3 en 4x wordt al lastiger. Maar het ging door. Ondertussen aan beide zijden wachtende auto's. Mijn moeder was met de auto mee als escorte, dus die had de auto schuin geparkeerd met alarmlichten aan. Op het moment dat mijn moeder Victor aangelijnd had, ben ik afgestapt. Ik heb hem overgenomen en toen heeft mijn moeder de lange lijn gepakt (dit was een halstertouw van 3m). Die heb ik vastgemaakt en daarna hebben we alle auto's er langs geholpen (even aangestuurd zodat het soepel verliep). Vanaf dat punt heb ik gelopen. De gehele afstand was 8.3km, ik had er nu 1.5km op zitten.

Mijn moeder heeft mij de hele weg geëscorteerd, gelukkig. Want daardoor zakten de auto's verder terug in hun snelheid en had ik de tijd om in de berm te gaan staan als er wat langs moest. En uiteindelijk kwam ik net voor het donker aan op de stalling.

Dit gehele verhaal speelde zich maandag af. Juist, nadat het 2 dagen spekglad was geweest en ik echt niet met hem had kunnen bewegen, niet eens stappen aan de hand. Toch waren we heel blij dat we het toen gedaan hebben, want die avond ging er al best een hoop vuurwerk af.


Zo vertrokken we. Voor de oplettende kijker: nog steeds zonder stijgbeugels, maar wel met hoefschoenen en een creatieve constructie als hoofdstel. Hij heeft zich namelijk bij het over de rug gaan bij het rollen half klem gerold en zich daarbij precies op de plaats van de frontriem opengehaald. Daar zit een nare vrij diepe kras. Het geneest goed en is geen probleem, maar een frontriem is geen optie. De zadelconstructie is, van onder naar boven: een grandeurpad met heavy duty-inlages + moosegummy inlages, een ride on pad (barebackpad) van barefoot met daarop een schaapzitting met schuimrubber steunen voor en achter van barefoot.

Waarom nou niet op een stalling dichterbij? Victor is niet zo'n gemakkelijk paard op stal. Het is in het verleden behoorlijk mis gegaan, waarbij hij zijn benen "bewust" langs de stalwand beschadigde. Weeg-achtig gedrag, alleen dan met zijn benen. Nu was er daar wel meer af te dingen op de stalling, maar dat maakt het wel spannender. En hier weten we zeker dat hij in goede handen is en allerlei dingen mogelijk zijn. Ook waren eerdere keren dat hij er stond i.v.m. een cursus ook goed gegaan.

Hij staat in een 3x5(m) box. En daar staat hij uiterst comfortabel. Hij gaat 2x per dag los, blijft daar braaf achter de vaste omheining (ook dat heeft hij wel eens anders gedaan) en wij gaan er in principe ook 2x per dag heen. Met de auto is het maar 15 minuten namelijk. Een baal hooi per dag, dat nemen we zelf mee en verdelen het in (2) netten die de stalling ophangt en ze voeren ons voer. De eerste nacht heeft hij met beenbescherming gestaan, vanwege eerder. Maar het gaat zo goed dat het niet nodig is gebleken en hij staat nu lekker zonder. Hij blijft heel, jeeh!

Voor de rest hebben we de kippen uitgedund, iemand is 3 hanen op komen halen. 2 daarvan dachten we dat het hennen waren, totdat ze aan het knokken waren. Dus die hebben we direct gescheiden. En toen hadden we hennen tekort, dus haan nummer 3 moest ook weg. We hebben er een goed gevoel bij door wie ze opgehaald zijn, mochten we ooit meer kippen moeten wegdoen, vragen we zeker weer of ze interesse hebben. En toen is er een grote verhuizing plaatsgevonden. De improvisatorische ren moet namelijk ooit nog een goede ren worden, maar dat aanpassen is niet zo simpel als er kippen in zitten. En ze zitten daar in de winter toch wel fris zo lang de ren nog improvisatorisch is. En dus zaten ze het grootste gedeelte van de dag binnen (hok van 1.20 x 1.80, die is al wel helemaal mooi en af).

Nu zijn de 3 hennen die daarin zaten, naar achteren verhuisd. 1 hen die al achter woonde hebben we een snelle opvoedkundige cursus gegeven. De pikorde bepalen mag wel, daar ontkom je namelijk niet aan, je als een pitbullkip in een andere gaan hangen niet. Dat had ze na een drietal klappen tegen het gaas als ze dat deed door, en na nog een drietal klappen tegen het gaas was het gedrag voorbij. Toen was ze nog wel een pestkop, maar bleef het bij een snelle pik in plaats van vastbijten, en dat hoort er nu eenmaal bij. Ondertussen gaat het goed en is dit gedrag er vrijwel niet meer. Heel voorzichtig begint het één groepje te vormen in plaats van twee groepjes in één ren. Top dus!

De shetten genieten even extra nu Victor er niet is, ze hebben namelijk zijn stuk er ook bij gekregen en daar maken ze gretig gebruik van. Wel een stukje moeten barricaderen, want het stroomdraad zit op Victor's hoogte. Lees: zit zo hoog dat ik er zo onderdoor kan lopen, want dan is de kans kleiner dat ik er per ongeluk tegenaan stoot.

En voor nu rond ik het af. Ik wens iedereen een tof 2015, (nog?) beter dan 2014 en dat er een hoop positieve dromen maar uit mogen komen.

Groetjes, Domor Verbeuk.

Geen opmerkingen: